Train.

Πάντα λάτρευα τα ταξίδια με το τρένο. Ποιος να το ήξερε ότι το 2022 επιφύλασσε αρκετά από αυτά. Πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, πρώτη φορά για σχέση, πρώτη φορά για σχέση από απόσταση. Μέσα σε όλα αυτά τα καινούργια πράγματα, τα ταξίδια με τρένο χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες : το ταξίδι που πηγαίνεις προς τον άνθρωπο σου και το ταξίδι που φεύγεις και τον αφήνεις πίσω, μέχρι το επόμενο ταξίδι. Μπορεί να είναι το ίδιο τρένο, οι ίδιες συνθήκες, αλλά είναι τόσο διαφορετικές εμπειρίες. Όταν ετοιμάζεσαι να πας να βρεις τον άνθρωπο σου, όλα είναι σαν να δουλεύουν ρολόι. Ενθουσιασμός, ανυπομονησία, αυπνία μην τυχόν και παρακοιμηθείς και χάσεις το τρένο. Ακόμα και κάτι να μην πάει σύμφωνα με το σχέδιο, θα βρεις λύση, δεν είναι ικανό να σου χαλάσει τη χαρά. Όπως και να 'χει, αργά ή γρήγορα, θα φτάσεις, θα είστε μαζί. Το να ξυπνάω από τις 5 το πρωί για να φύγω από την Αθήνα με το τρένο των 7 και να είμαι σε λίγες ώρες μαζί του, είναι το καλύτερο ταξίδι. Βλέπεις ανθρώπους να είναι στην καθημερινότητα τους, να περιμένουν το λεωφορείο, το μετρό, για να πάνε στη δουλειά τους κι εσύ είναι σαν να πηγαίνεις διακοπές. Το νιώθεις λίγο σαν γλυκιά παρανομία, ότι εσύ έχεις τέτοια χαρά μέσα σου μέσα σε τόσο κόσμο που απλά πάει σε μια δουλειά που πιθανόν σιχαίνεται. Ακόμα και να μην την σιχαίνεται όμως, όσο και να την αγαπάει, 6 το πρωί να περιμένεις το μετρό είναι βάρβαρο. Φτάνεις στο σταθμό και όλα είναι βάσει σχεδίου. Έρχεται το τρένο, παίρνεις τη βαλίτσα σου και ανεβαίνεις. Η θέση φαίνεται πιο αναπαυτική από ότι μπορεί να είναι κανονικά, όλα έχουν τον ενθουσιασμό σου. Ακουστικά, μουσική και χάζεμα έξω από το παράθυρο. Είναι μόνο 4 ώρες. Περνάνε νερό. Οι ''διακοπές'' έχουν ξεκινήσει ήδη. Κι ας είναι μόνο μερικές μέρες. Σε λίγο θα δεις τον άνθρωπο σου κι αυτό είναι δώρο χωρίς να έχεις γενέθλια. 

Αργά ή γρήγορα όμως, έρχεται η δεύτερη εμπειρία του ταξιδιού. Ο αποχωρισμός. Για την ακρίβεια δεν είναι αποχωρισμός. Είναι ξεριζωμός. Αφήνεις πίσω τον άνθρωπο σου, το σπίτι σου. Χωρίς να είσαι σίγουρος πότε θα τον δεις ξανά. Τον φιλάς, τον αγκαλιάζεις για περίπου 4-5 ''τελευταίες'' φορές πριν μπεις στο βαγόνι σου και φύγεις μακριά. Πάντα θα θες ένα φιλί ακόμα, μια αγκαλιά ακόμα. Πώς να τον αφήσεις πίσω; Πρέπει όμως να μπεις στο βαγόνι. Αλλιώς θα χάσεις το τρένο. Βέβαια μακάρι να το έχανες. Θα είχες λίγο χρόνο ακόμα μαζί του. Αλλά το ξέρεις ότι πρέπει να μπεις μέσα. Κάνεις την καρδιά σου πέτρα, σέρνεις τη βαλίτσα σου μέσα στο τρένο, λες τα τελευταία ''Σ'αγαπώ πολύ'' και ψάχνεις τη θέση σου. Ξαφνικά η βαλίτσα φαίνεται πιο βαριά, το τρένο πιο μίζερο, δεν θες καν ιδιαίτερα να κοιτάξεις απέξω τη διαδρομή. Γιατί τώρα ο δρόμος ξεκινάει να σε απομακρύνει από τον άλλον. Ο δρόμος τώρα δεν είναι υπέρ σου. Το ταξίδι για αρκετή ώρα έχει δάκρια, είναι βαρύ, στέλνεις συνέχεια μηνύματα με τον άνθρωπο σου. Προσπαθείς να ξεγελάσεις την απόσταση που μπαίνει ξανά σιγά σιγά ανάμεσα. Μόλις ηρεμήσεις λίγο, σκέφτεσαι ήδη πια θα μπορούσε να είναι η επόμενη φορά που θα βρεθείτε. Η ώρα περνάει και φτάνεις πίσω στην Αθήνα. Κουρασμένος, καταβεβλημένος, με βάρος στους ώμους σου, όχι μόνο στη βαλίτσα. Σέρνεις τη βαλίτσα στο σταθμό. Κοιτάς δίπλα σου και δεν περπατάει μαζί σου εκείνος. Δεν αλλάζει χέρι το τσιγάρο του για να σου κρατήσει το χέρι όσο περπατάτε. Δεν μπορείς απλά να γυρίσεις  να τον κοιτάξεις και να σου χαμογελάσει. Τώρα είσαι μόνος σου, εσύ και η βαλίτσα σου, γυρίζετε σαν ηττημένοι σπίτι. Αυτό το βράδυ θα κοιμηθείς μόνος σου, σε ένα κρεβάτι που είναι μίζερο χωρίς μια αγκαλιά μέχρι να κοιμηθείς. 

Δεν θα είναι για πάντα αυτή η απόσταση. Δεν μας έχει νικήσει, Είμαστε ισοπαλία. Αλλά σύντομα θα τη νικήσουμε. Και δεν θα είναι μέχρι το επόμενο ταξίδι, θα είναι για παραπάνω καιρό. Μέχρι τότε, θα ζούμε με τα γλυκόπικρα ταξίδια με το τρένο.