STRAY STORY .

Από μικρό παιδάκι είχα όνειρο να μπορώ όταν μεγαλώσω να έχω ένα τεράστιο σπίτι να μαζεύω όλα τα αδέσποτα σκυλάκια και γατάκια και να τους προσφέρω ένα ζεστό σπίτι, φαγάκι και χάδια. Δύσκολο όνειρο. Πάντα ζήλευα τους ανθρώπους που βλέπουνε κάποιο αδέσποτο σε ανάγκη και μπορούν χωρίς πολλή σκέψη να το πάρουν σπίτι τους και να το περιθάλψουν. Θέλω να γίνω αυτός ο άνθρωπος. Βέβαια ζώντας με άλλους ανθρώπους πρέπει να λάβεις και τη δική τους έγκριση για να προβείς σε τέτοιες κινήσεις. Όσο ζω με τους γονείς που ξέρω πως δυστυχώς δεν μπορώ να το κάνω, για αυτό και λέω στον εαυτό μου ''Μακάρι να μην πετύχω κάποιο αδέσποτο σε ανάγκη γιατί δεν θα μπορώ να το προσπεράσω, δεν μπορώ να το φέρω σπίτι και θα χρειαστεί να έρθω σε ρήξη.'' Είτε με τον εαυτό μου είτε με τους γονείς μου που μένουμε μαζί. Εγώ θέλω να μπορώ αν τύχει και βρω κάποιο ζωάκι που χρειάζεται βοήθεια να μην χρειάζεται να έρθω σε εσωτερική σύγκρουση. Ευτυχώς ο άνθρωπος που σκοπεύουμε να συγκατοικήσουμε είναι της ίδιας φιλοσοφίας, ότι όσο αντέχουμε οικονομικά και έχουμε χώρο στο σπίτι, το σπίτι μας είναι ανοιχτό για κάποιο αδεσποτάκι που έχει ανάγκη τη βοήθεια μας. 

Αυτό σε κάποια άλλη περίπτωση θα ήταν ένα καλωσόρισμα στο νέο μέλος της οικογένειας, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Αυτό το γατί μου λάβωσε την καρδιά από την πρώτη σχεδόν στιγμή που τα βλέμματα μας αντάμωσαν. Αυτή η σπιρτάδα στο μάτι, το θάρρος του να έρθει πρώτο από όλα πιο κοντά σε σχέση με τα υπόλοιπα -μικρά και μεγάλα- γατιά της αυλής. Και μόλις βρήκε το θάρρος και πλησίασε και πιο πολύ και ένιωσε το χάδι..Έγινε βούτυρο. Ήθελε όλο αγκαλιές, χάδια. Γουργούριζε συνέχεια, κοιμόταν στα χέρια μου. Με ακολουθούσε συνεχώς, όπου κι αν πήγαινα. 'Ηθελα τόσο πολύ να το φέρω μαζί μου στο σπίτι. Να μάθει με τον σκυλάκο μου, να παίζουν, να χουχουλιάζουμε όλοι μαζί.. Δεν είμαι όμως μόνη μου στο σπίτι και δεν μένω ακόμα με τον άνθρωπο μου. Άρα, αρνητικό για την ώρα. Ίσως να μην ήταν και γραφτό, αν και ένιωθα ότι ταίριαζα πολύ με αυτό το πλασματάκι. Και μόνο που ξάπλωνε στο στέρνο μου και χουρχούριζε, ήταν τόσο θεραπευτικό για εμένα.. Κάποια στιγμή θα έχω ξανά ένα γατάκι να χουρχουρίζει ενώ καθόμαστε στον καναπέ και τότε θα ξέρω ότι μπορώ να του προσφέρω παντοτινό σπίτι και αγάπη.